Hi3D v1.0 vs Agora-2: Rzecz, którą możesz wydrukować, kontra świat, po którym możesz chodzić

Hi3D v1.0 i Agora-2są zestawiane obok siebie, ponieważ oba opisuje się jako modele 3D, a to przyporządkowanie jest błędne w sposób, który ma znaczenie. Hi3D v1.0, udostępniony jako otwarte oprogramowanie 23 października 2026 r., zwraca plik siatki, który można pociąć, wydrukować lub zaimportować do silnika gry. Agora-2, grywalna zapowiedź badawcza Odyssey opublikowana 21 września 2026 r., zwraca sesję: współdzielony świat czasu rzeczywistego, w którym porusza się czterech ludzkich graczy i szesnastu agentów AI, i który przestaje istnieć, gdy wszyscy się wylogują. Pierwsze to pipeline zasobów. Drugie to doświadczenie. Jedyne, co mają wspólne, to słowo.

To nie jest powód, by pomijać to porównanie. To właśnie jest to porównanie. Jeśli wybierasz między nimi, tak naprawdę pytasz, na którym etapie potoku produkcyjnego stoisz, a te dwie odpowiedzi wcale się nie pokrywają.

Co faktycznie opuszcza maszynę

Zacznij od artefaktu, bo rozstrzyga większość sporu. Hi3D v1.0 tworzy trimesh.Trimesh — wyłącznie geometrię, ponownie wyśrodkowaną i znormalizowaną do jednostkowego maksymalnego promienia, bez tekstur, materiałów ani kolorów wierzchołków. To plik. Możesz otworzyć go w Blenderze, naprawić, przeskalować i wysłać do slicera lub silnika. Jego ograniczenia dotyczą wyłącznie tego, czego brakuje w pliku, a nie tego, czy plik istnieje.

Agora-2 generuje klatki. Wyuczony model symulacji śledzi stan świata, a renderer z dopasowaniem przepływu o około miliardzie parametrów rysuje to, co widzi każdy uczestnik, w rozdzielczości 640×480 na gracza i z docelową częstotliwością około 30 klatek na sekundę. Nie ma siatki, bufora głębi, układu współrzędnych ani ścieżki eksportu. Raport techniczny opisuje podgląd badawczy, a nie produkt z formatem zasobów. Gdy sesja się kończy, świat znika wraz z nią.

Pytanie pierwsze nie brzmi więc: „który jest lepszy”. Brzmi: „co pod koniec dnia możesz przekazać komuś innemu?”. Jeśli odpowiedzią jest plik, Agora-2 nie jest kandydatem, niezależnie od tego, jak imponująco wygląda demo.

Co wchodzi

Dane wejściowe są warunkowane na przeciwnych krańcach problemu.

• Hi3D v1.0 — obraz referencyjny i zgrubna siatka tego samego obiektu. Ani jednego zdjęcia. Repozytorium zawiera opcjonalny adapter, który wykorzystuje mini model Tencent Hunyuan3D-2 do zbudowania tej zgrubnej siatki — i to tam odbywa się właściwy etap konwersji obrazu na geometrię. Zadaniem Hi3D jest dodanie szczegółów do struktury, której nie wymyślił.

• Agora-2 — działania gracza. Model został wytrenowany na zapisach rozgrywki w Diablo II, łącząc obserwacje z działaniami i stanem, i renderuje konsekwencje tego, co robią uczestnicy. Nie ma obiektu do przesłania ani siatki do dopracowania. Dane wejściowe to zachowanie.

Ta asymetria wyjaśnia wyniki. Hi3D jest uwarunkowany obiektem, więc może zwrócić obiekt. Agora-2 jest uwarunkowany działaniami, więc zwraca widoczny wynik działań, czyli scenę, która się zmienia.

Szybkość, skala i ile kosztuje czas rzeczywisty

• Hi3D v1.0 — offline i celowo wolny. Jeden przebieg przy 512³, dwa przy 1024³, trzy przy 1536³, z 25 aktualizacjami harmonogramu na przebieg. Zweryfikowana konfiguracja to 96 GB NVIDIA H20, rozmiar partii jeden, brak ścieżki CPU. Nie opublikowano tabeli opóźnień, a dostawca nie twierdzi, że takowa istnieje.

• Agora-2 — interaktywna. Sesja dla czterech graczy działa na czterech GPU NVIDIA RTX PRO 4500, po jednym rendererze na każde GPU. Model symulacji jest niewielki — około 4,46 mln parametrów — natomiast renderer dźwiga obciążenie wizualne. Dwudziestu uczestników współdzieli jeden świat.

Ten kompromis jest czytelny: Hi3D zużywa minuty czasu GPU, by kupić rozdzielczość geometryczną; Agora-2 zużywa cztery GPU, by kupić responsywność przy 640×480. Żaden z nich nie jest gorszym wykorzystaniem sprzętu. Kupują różne rzeczy. Jedno zastrzeżenie warto powiedzieć wprost: Odyssey nie opublikowało utrzymywanej liczby klatek na sekundę ani opóźnienia od wejścia do wyświetlenia dla rozgrywki wieloagentowej, a opublikowane porównania to wewnętrzne badania ablacyjne względem jego własnych konfiguracji.

Otwartość, na jednej osi

To tutaj ta luka przestaje być filozoficzna.

• Hi3D v1.0 — do pobrania. Osiem plików wag, kod inferencji, ograniczenia Dockera i dokumentacja na GitHubie oraz Hugging Face, na podstawie Hi3D Open License Agreement 1.0. Użycie komercyjne jest dozwolone; przekroczenie 200 000 miesięcznych aktywnych użytkowników lub 1 000 000 USD miesięcznego przychodu uruchamia powiadomienie i odrębną pisemną licencję w ciągu 60 dni, a integracje muszą zawierać oznaczenie „Powered by Hi3D 1.0”. Karta na Hugging Face wskazuje, że model „nie jest wdrażany przez żadnego Inference Providera”, więc samodzielny hosting to jedyna droga.

• Agora-2 — nie do pobrania. Brak wag, brak repozytorium, brak licencji, brak publicznego API, brak cennika. Istnieje raport techniczny i demonstracja w przeglądarce. Jedynym sposobem na skorzystanie z niego jest hostowany podgląd Odyssey.

Restrykcyjna licencja na model, który da się uruchomić, wciąż bije brzmiące permisywnie demo, którego uruchomić nie można — jeśli celem jest zbudowanie czegoś. Warunki Hi3D to punkt do due diligence, a nie mur. Agora-2 nie ma żadnych warunków do sprawdzenia, bo nie ma czego licencjonować.

Etap, którego żadne z nich nie obejmuje

Postaw je obok siebie, a pośrodku pojawi się dziura. Hi3D nie potrafi wymyślić struktury: potrzebuje zgrubnej siatki, a README ostrzega, że poważne błędy zgrubnej siatki mogą przetrwać udoskonalanie. Agora-2 w ogóle nie potrafi utworzyć obiektu. Krok, który zamienia jedno zdjęcie w wiarygodną zgrubną siatkę — właściwy pierwszy szkic geometrii — nie należy do żadnej z tych wersji. Należy do Hunyuan3D-2 mini, TripoSR albo czegokolwiek, czego Twoje studio już używa.

To jest uczciwa mapa tego zakątka rynku w październiku 2026: strona symulacji świata jest demonstrowana za pośrednictwem hostowanego podglądu, strona dopracowywania geometrii została otwarta, a krok bootstrapu pomiędzy nimi nadal jest osobnym narzędziem z własnymi trybami awarii.

OrcaRouter znajduje się poza wszystkimi trzema. Nie hostujemy Hi3D v1.0, Agora-2 ani generatora siatek zgrubnych, i nic tutaj nie prowadzi do zasobu 3D. To, co obsługujemy, to otaczająca praca z tekstem i wizją — przekształcanie briefu w prompty generowania, opisywanie obrazu referencyjnego lub uruchamianie modelu wizyjnego na renderach z wielu widoków, aby wychwycić defekty, zanim trafią do slicera. To jedno API dla ponad 200 modeli dostępne pod jednym kluczem, z automatycznym przełączaniem awaryjnym, gdy dostawca zawodzi. To ta część potoku, którą taniej wynająć niż zbudować, i właśnie dlatego warto nazywać ją osobno od części, która musi działać na własnym GPU.

Który do jakiej pracy

• Potrzebujesz fizycznego obiektu — części do druku, rekwizytu do wyprodukowania, siatki do przekazania wytwórcy. Hi3D v1.0, z zastrzeżeniami dotyczącymi skali, topologii i tekstur. Wskaźnik 90% dotyczący slicingu w jego komunikacie prasowym jest zgłoszony przez dostawcę i nieodtwarzalny z repozytorium, więc zaplanuj własne wydruki testowe.

• Potrzebujesz miejsca — środowiska prototypowego, pola treningowego dla agentów, demonstracji, w której sam świat jest produktem. Agora-2 to ciekawszy artefakt badawczy, ale jest to wersja zapoznawcza, której nie można wdrożyć, hostować ani dostroić. Traktuj ją jako projekt referencyjny, a nie zależność.

• Prowadzisz badania nad wieloagentowymi modelami świata — raport Agora-2 jest właściwym dokumentem, a brak wag jest sam w sobie ustaleniem na temat tego, gdzie obecnie kończy się otwartość tej dziedziny.

• Kończysz assety na dużą skalę — Hi3D v1.0, jeśli masz sprzęt klasy H20 lub jesteś gotów samodzielnie zweryfikować mniejszą ścieżkę 512³. Nie ma opublikowanej tabeli pamięci dla kart poniżej zweryfikowanej, więc ta walidacja jest po Twojej stronie.

Porównanie, które naprawdę byłoby przydatne, to nie Hi3D v1.0 kontra Agora-2. To Hi3D v1.0 kontra zgrubna siatka, którą mu podałeś — porównanie przed i po, pokazujące, czy dopracowanie zasłużyło na swój czas GPU. Nikt tego jeszcze nie opublikował. Dopóki ktoś tego nie zrobi, bezpieczna interpretacja jest taka, że te dwa wydania są pokrewne, a nie równoważne, i że słowo „3D” wykonuje więcej pracy marketingowej niż technicznej.