API Meta Muse: Co deweloper faktycznie otrzymuje i które modele Muse obsługuje

Nie istnieje produkt dosłownie nazywany Muse API. API, które obsługuje modele Muse od Meta, to Meta Model API, odpowiada pod adresem https://api.meta.ai/v1, a modele Muse, które programista może w nim wywoływać, to Muse Spark 1.3 (ten, który Meta obecnie poleca), Muse Spark 1.2 oraz Muse Spark 1.1 — dwa ostatnie są obsługiwane przez tę witrynę jako meta/muse-spark-1.1 i meta/muse-spark-1.2. Jeśli wyszukiwałeś „muse api”, chcąc uzyskać odpowiedź w jednym zdaniu, to właśnie ona. Reszta tej strony to szczegóły: ile kosztuje każdy model za milion tokenów według opublikowanego cennika Meta, co musisz mieć pod ręką przed pierwszym wywołaniem, względem czego faktycznie mierzony jest limit szybkości oraz dlaczego liczby z karty subskrypcji Muse Code nie przekładają się na rachunek za API.

Czytaj to jako stronę referencyjną, a nie jako news. Meta Model API działa, a modele Muse w nim można wywoływać już dziś; nie ma tu żadnego ogłoszenia i żadna strona tego bloga nie odpowiadała wcześniej na pytanie o dostęp programistyczny dla tej linii modeli. Tam, gdzie jakaś liczba pochodzi z dokumentacji samej Meta, ta strona to mówi, a tam, gdzie Meta nic nie publikuje, strona mówi o tym, zamiast wypełniać puste miejsce.

Czym tak naprawdę jest „Meta Muse API”

Definicja samej Meta to jedno zdanie: Model API to „platforma wnioskowania dla najnowszych modeli od Meta, w tym Muse Wonder i Muse Spark”. Linia Muse jest hostowana na tej platformie, a nie na własnym API, dlatego wyszukiwanie punktu końcowego charakterystycznego dla Muse donikąd nie prowadzi — punkt końcowy należy do Meta, a Muse to jedna z rodzin modeli na niej.

Ten interfejs jest celowo konwencjonalny. Trzy formaty żądań są udokumentowane w ramach tego, co Meta nazywa powierzchniami Model API: Responses API, Chat Completions API i Messages API. Główna deklaracja dotycząca integracji mówi, że Model API jest „kompatybilny w trybie drop-in z OpenAI SDK, Anthropic SDK i CLI agentów zgodnych z OpenAI”, a towarzyszy temu stwierdzenie, że „nie trzeba uczyć się żadnego niestandardowego klienta”. W praktyce oznacza to zmianę bazowego URL-a i klucz, a nie przepisywanie kodu.

Platforma obsługuje więcej niż tylko linię Spark. Obok muse-spark-* udostępnia muse-wonder-1.0, muse-image-1.0, muse-voice-transcribe-1.0 i sam-3.1, więc czytelnik budujący mieszany potok może uzyskać dostęp do generowania obrazów, transkrypcji i segmentacji na tym samym poświadczeniu. Jeden członek rodziny Muse w ogóle nie jest wywoływalny: Muse Glimmer to model o otwartych wagach „stworzony do działania na własnym sprzęcie”, dystrybuowany jako wagi, a nie udostępniany przez API, a Meta wyklucza go z endpointu listy modeli. Jeśli twoje pytanie brzmi „czy mogę wywołać Glimmer”, odpowiedź brzmi: nie — pobierasz go.

Dwie rzeczy, które ludzie rutynowo wrzucają do jednego worka jako „the Muse API”, to osobne produkty i należą do innych stron. Muse Code to agent kodujący Meta dla terminala i CI — harness sprzedawany w formie subskrypcji, wydany jako beta 2026-08-05 i wyprowadzony z bety 2026-08-31 — i nie jest to API, nie jest to model i nie jest wymagany, aby wywołać API. Strona muse-code tego bloga opisuje ów harness, a meta-muse-code-terminal-coding-agent szczegółowo omawia agenta. To, co znajduje się poniżej, to wyłącznie powierzchnia programistyczna.

Modele, które możesz wywołać, oraz publikowane stawki Meta

Sześć identyfikatorów ma znaczenie dla generowania tekstu, a podane poniżej stawki pochodzą od samej Meta i zostały opublikowane na jej stronie z cennikiem i limitami szybkości w dolarach za milion tokenów. To ceny katalogowe dostawcy, a nie niezależnie zweryfikowane dane.

• muse-spark-1.3 — Meta nazywa go „najnowszą wersją dostrojoną do agentowych przepływów pracy” i oznacza jako „Zalecany do nowych projektów”. Kontekst 1 048 576 tokenów. Tryb standardowy: 1,25 USD za wejście, 4,25 USD za wyjście, 0,15 USD za wejście z pamięci podręcznej.

• muse-spark-1.2 — strona modeli Meta opisuje go wprost jako „poprzednią wersję”. Ten sam kontekst 1 048 576 tokenów, te same stawki Standard.

• muse-spark-1.1 — „oryginalna wersja” i tylko tryb Standard. To samo okno kontekstu, znowu te same stawki Standard.

• muse-spark-1.3-contributor i muse-spark-1.2-contributor — poziom z rabatem: 0,10 USD za dane wejściowe, 0,20 USD za dane wyjściowe, 0,002 USD za dane wejściowe z pamięci podręcznej. Nie ma wariantu Contributor dla 1.1.

• muse-wonder-1.0 — najbardziej zaawansowany model Muse od Meta, pozycjonowany do długoterminowej pracy agentowej: $4.00 za wejście, $20.00 za wyjście, $0.20 za wejście z pamięci podręcznej, wyłącznie w trybie Standard, a Meta jasno stwierdza, że „Tryb Contributor nie jest dostępny dla Muse Wonder w Model API”.

Nietekstowe modele Muse są wyceniane za jednostkę, a nie za token: Muse Image po 0,01 USD za obraz, Muse Voice Transcribe po 0,18 USD za godzinę, a SAM 3.1 po 2,50 USD za 1000 obrazów i 0,20 USD za 1000 klatek. Grounding wyszukiwania w sieci, jeśli go włączysz, kosztuje 2,50 USD za 1000 zapytań wyszukiwania.

Pod tą tabelą znajdują się dwa ogólne stwierdzenia, które warto znać, zanim określisz rozmiar obciążenia. Pierwsze to „Buforowane dane wejściowe kosztują mniej” — buforowane odczyty kosztują około jednej dziesiątej ceny danych wejściowych w Standard Spark i jedną pięćdziesiątą w Contributor. Drugie to „Brak dopłaty za długi kontekst”, co ma tutaj większe znaczenie niż na większości platform, ponieważ okno linii Spark obejmuje 1 048 576 tokenów; długi dokument nie przenosi cię do innej ceny.

W kwestii, co do której brief tej strony zakładał kontrast: między meta/muse-spark-1.1 a meta/muse-spark-1.2 nie ma nic do wyboru ani pod względem okna, ani stawki. Meta publikuje jedną wartość kontekstu dla tej linii i jeden wiersz stawek obejmujący „muse-spark-1.3 / 1.2 / 1.1”. Tym, co je różni, jest checkpoint — 1.2 to ten późniejszy — oraz, na platformie Meta, obecność wariantu Contributor dla 1.2, a nie dla 1.1. Kto twierdzi, że te dwa różnią się długością kontekstu lub ceną, ten nie czyta tych samych kart.

Co musisz mieć pod ręką, aby wykonać pierwsze połączenie

Wszystko w tej sekcji pochodzi z dokumentacji Meta. Tam, gdzie normalnie trafiłoby coś, czego Meta nie mówi, ta strona pozostawia lukę widoczną, zamiast wymyślać prawdopodobny kształt żądania.

Uzyskiwanie dostępu

Dostęp to konto Model API oraz klucz. Przewodnik szybkiego startu Meta kieruje cię do panelu: „Pobierz klucz z panelu Model API → Klucze API → Utwórz klucz API”. Strona uwierzytelniania dodaje to, co ludzie przeoczają: „Skopiuj klucz od razu. Zobaczysz go tylko raz”. Klucz jest wyświetlany w formacie LLM|607358788350350|nx9.....LJY, a Meta nigdy nie wyjaśnia, co oznaczają poszczególne segmenty. Klucz możesz unieważnić z tego samego panelu — „Usunięcie jednego klucza nie narusza pozostałych kluczy zespołu” — co stanowi argument Meta za wydawaniem jednego klucza na aplikację, a nie współdzieleniem jednego.

Schemat uwierzytelniania

Token Bearer w nagłówku Authorization:

• Nagłówek — Authorization: Bearer $MODEL_API_KEY

• Bazowy adres URL — https://api.meta.ai/v1, przy czym https://api.meta.ai jest udokumentowany dla środowisk testowych w formacie Anthropic

• Zmienna środowiskowa — MODEL_API_KEY, którą Meta nakazuje ustawić, a nie zakodować na sztywno, wraz ze zwykłą radą: „nigdy nie zatwierdzaj kluczy w systemie kontroli wersji”

• Zastrzeżenie dla klienta — Meta stwierdza wprost, że „OpenAI SDK nie odczytuje automatycznie MODEL_API_KEY”, więc albo jawnie przekazujesz api_key, albo eksportujesz OPENAI_API_KEY ze swoim kluczem Meta

Punkty końcowe wymienione w dokumentacji referencyjnej Meta obejmują POST /v1/chat/completions i POST /v1/responses dla tekstu, /v1/images/generations i /v1/images/edits dla Muse Image, POST /v1/asr/transcribe oraz websocket w czasie rzeczywistym pod adresem wss://api.meta.ai/v1/asr/realtime do transkrypcji, a także POST /v1/files do przesyłania plików. Meta nie opublikowała własnego SDK: strona SDK wymienia klientów OpenAI i Anthropic, a stanowisko Meta to kompatybilność, a nie biblioteka first-party. Jeśli czekałeś na pakiet meta do zainstalowania, to takiego nie ma.

Limity szybkości i względem czego są mierzone

To jest pytanie, które osoba wyszukująca frazę „muse code api key” zwykle tak naprawdę zadaje, a Meta odpowiada na nie precyzyjniej niż większość dostawców. Opublikowane limity są ustalane na zespół, a nie na klucz: „Klucze w tym samym zespole współdzielą limity szybkości”. Dwóch inżynierów generujących dwa klucze nie podwajają pułapu — dzielą go.

• muse-spark-1.3, muse-spark-1.2, muse-spark-1.1 — 3 000 żądań na minutę i 4 000 000 tokenów na minutę

• Warianty Contributor — 150 żądań na minutę i 3 000 000 tokenów na minutę

• muse-wonder-1.0 — 3 000 RPM i 4 000 000 TPM; muse-image-1.0 — 150 RPM bez limitu tokenów

• Odpowiedzi działające w tle — osobny limit 600 zgłoszeń na minutę na zespół

• Po przekroczeniu limitu — HTTP 429 z nagłówkiem Retry-After oraz odpowiedziami zawierającymi x-ratelimit-limit-tokens, x-ratelimit-remaining-tokens, x-ratelimit-limit-requests i x-ratelimit-remaining-requests

Klucz API Muse Code i klucz API do Model API to ten sam rodzaj poświadczenia. Przy pierwszym uruchomieniu Muse Code pojawia się prośba o wybranie logowania w przeglądarce albo wklejenie klucza API — „W skryptach i CI użyj klucza API” — a udokumentowana kolejność wyszukiwania to najpierw META_API_KEY, potem zapisany klucz, a następnie zapisana sesja przeglądarki, przy czym klucz API zawsze ma pierwszeństwo przed logowaniem w przeglądarce.

Model rozliczeń: tokeny rozliczane według zużycia, a nie stanowisko

To jest ta sekcja, którą czytelnicy rozumieją błędnie, więc warto powiedzieć to wprost. Subskrypcja Muse Code to stała miesięczna opłata za stanowisko według cennika; Model API to rozliczane na koncie zużycie. Strona autoryzacji Meta podaje ten model wprost — „Rozliczenia Meta Model API opierają się na zużyciu: płacisz za tokeny, które zużywają Twoje żądania” — przy czym dane wejściowe i wyjściowe liczone są osobno, dane wyjściowe zwykle kosztują więcej, a stawki różnią się w zależności od modelu. Pieniądze są pobierane, gdy saldo osiągnie próg płatności, a każda pozostała kwota jest automatycznie obciążana pierwszego dnia miesiąca. Meta dodaje, że nie ma „minimalnych kwot ani zobowiązań z góry”.

O jedną asymetrię między tymi dwoma produktami łatwo się potknąć. Meta podaje, że w Muse Code „subskrypcje domyślnie działają w trybie Contributor, a można go włączyć lub wyłączyć w ustawieniach”. W API domyślnie jest odwrotnie: otrzymujesz cennik Standard i warunki Standard, chyba że celowo wskażesz identyfikator modelu -contributor. Zatem czytelnik, który przez cały czas uruchamiał Muse Code na warunkach Contributor, a następnie podmieni klucz na muse-spark-1.2, trafi na cennik Standard z ceną danych wejściowych około dwunastokrotnie wyższą, nie zmieniając niczego poza klientem.

To, czego Meta nie podaje, to czy subskrypcja uprawnia cię do jakiegokolwiek korzystania z API. Nic na stronie uwierzytelniania, stronie z cennikiem ani stronie produktu nie mówi, że plan obejmuje tokeny lub kredyty Model API; strona API traktuje klucz wyłącznie jako metodę uwierzytelniania, a strony subskrypcji są odrębnym tematem. Nie zakładaj, że te dwie rzeczy są wymienne, i nie przenoś miesięcznej kwoty subskrypcji na budżet tokenów — odpowiadają one na różne pytania.

Jeśli chodzi o darmowy dostęp: dla Model API nie udokumentowano darmowego planu, nie ma kredytu próbnego ani darmowego limitu. Strona produktu agenta kodującego również nie wymienia darmowego planu. Tryb Contributor jest objęty zniżką, a nie darmowy — Meta określa to jako zniżkowe ceny „w zamian za zgodę na wykorzystanie twoich treści do trenowania przyszłych modeli Meta”, obejmujące prompty, kod, pliki i kontekst, które wysyłasz, a także odpowiedzi, które otrzymujesz. To wymiana, a nie prezent. Jeśli jakaś strona mówi, że Meta Muse API ma darmowy plan, to nie czyta strony cenowej Meta.

Co ta właściwość trasuje

Udostępniamy dwa modele z tej linii, a informacja o dostępności na tej stronie jest celowo zawężona. Oba są dziś dostępne w katalogu: meta/muse-spark-1.1 i meta/muse-spark-1.2. Oba mają to samo okno kontekstowe o rozmiarze 1 048 576 tokenów, które publikuje Meta, a 1.2 to późniejszy checkpoint. Nasze publikowane stawki za nie to cena katalogowa Meta przekazywana z 0% marży — 1,25 USD za milion tokenów wejściowych, 4,25 USD za milion tokenów wyjściowych i 0,15 USD za milion odczytów z pamięci podręcznej — i na tym właśnie polega model przekazywania kosztów: zmiana stawek dostawcy obowiązuje tu tego samego dnia, bez ponownego ustalania cen po naszej stronie.

To, co to daje deweloperowi, to nie zniżka; to o jedną integrację mniej. Muse Spark znajduje się za pojedynczym punktem końcowym obejmującym ponad 200 modeli, więc dodanie go do potoku to nie drugi kontrakt, drugi klucz czy druga relacja rozliczeniowa, a żądanie, które nie powiedzie się u jednego dostawcy, automatycznie przełącza się na innego zamiast pokazywać twoim użytkownikom błąd 429. Ma to większe znaczenie niż zwykle w przypadku nieprzetestowanej podmiany modelu: to sposób, aby poddać meta/muse-spark-1.2 rzeczywistemu obciążeniu, zanim zwiążesz z nim swoją ścieżkę.

Nie da się tutaj routować dwóch rzeczy i ta strona tego nie złagodzi. meta/muse-spark-1.3 nie znajduje się w naszym katalogu — jeśli potrzebujesz 1.3, skontaktuj się bezpośrednio z Meta. A meta/muse-code w ogóle nie jest identyfikatorem modelu — ani na platformie Meta, ani na naszej, ponieważ Muse Code to harness, a nie model; nie może być celem routingu. Checkpointy poziomu Contributor również nie są tu routowane.

Czego Meta nie dokumentuje

W dokumentacji API Meta po prostu brakuje kilku rzeczy, których deweloper mógłby rozsądnie oczekiwać, a uczciwa wersja tej strony mówi to wprost, zamiast je zarysowywać.

• Organizacje i projekty — na stronie uwierzytelniania nie ma pojęcia organizacji ani projektu, nie ma hierarchii ani sposobu przypisania klucza do jednej z nich. Jedynym grupowaniem, jakie opisuje Meta, jest zespół.

• Zakresy kluczy — brak zestawów uprawnień, brak ograniczeń dla poszczególnych zasobów, brak kluczy tylko do odczytu. Każdy klucz jest pełnym kluczem, dlatego Meta sama zaleca jeden klucz na aplikację.

• Czas życia klucza i rotacja — unieważnianie jest udokumentowane (usuń go w panelu); rotacja to jedynie zalecenie („unieważnij i rotuj natychmiast”), bez wygaśnięcia, TTL ani procedury wymiany gdziekolwiek.

• SDK pierwszej strony — nie opublikowano żadnego; twierdzenie o kompatybilności to historia integracji, a Meta nie mówi, że taki będzie.

• Bezpłatne korzystanie — brak darmowego planu, brak kredytów, brak okresu próbnego, jak powyżej.

• Identyfikator API dla Muse Glimmer — strona modeli nie podaje żadnego identyfikatora, a Meta pomija go w endpoincie modeli, ponieważ jest dostarczany w formie wag.

Jeśli powodem tego wyszukiwania była jedna z tych luk, odpowiedź jest taka, że te informacje nie są publikowane, a gorsza strona zgadywałaby jakiś schemat zakresu klucza albo punkt końcowy rotacji i skazała cię na odkrycie tego domysłu o 2 w nocy. Jeśli chodzi o to, co jest publikowane, obraz jest wystarczająco kompletny, by na jego podstawie budować: konwencjonalny bazowy URL pod https://api.meta.ai/v1, tworzony samodzielnie klucz Bearer, kompatybilność typu drop-in z klientami OpenAI i Anthropic, udokumentowane limity szybkości na zespół oraz cennik, w którym dwa checkpointy Muse Spark obsługiwane przez tę witrynę są identyczne zarówno pod względem okna, jak i ceny.

Strona tego bloga poświęcona muse-code omawia harness dogłębnie; ta strona to tylko powierzchnia programistyczna.

Takie luki to również miejsca, w których ujawniają się tryby awarii: udokumentowane incydenty związane ze sztuczną inteligencją i awarie agentów dotyczące modeli z tej klasy są zbierane w the OrcaRouter AI Incident Archive, gdzie każdy wpis zawiera własne źródła, poziom istotności, stopień pewności i flagę sporności.