
IDEsaster: 30+ wad, 24 CVE i jeden wzorzec wstrzyknięcia, który dotarł do każdego AI IDE
- GoogleNOWOŚĆGoogle: Gemini 4 Carbon2026-11-10$2.00 / $10.00 za 1 mln tokenów · 89 tok/s
- AnthropicNOWOŚĆAnthropic: Claude Fable 5.22026-11-09$8.00 / $40.00 za 1 mln tokenów · 97 tok/s
- orcaNOWOŚĆOrca: OrcaC2 1.02026-11-079 tok/s
- OrcaNOWOŚĆOrcaCyber: GLM 5.3 Abliterated / Uncensored2026-11-04$3.00 / $5.00 za 1 mln tokenów · 88 tok/s
- OrcaNOWOŚĆOrcaCyber: Hy4 Abliterated / Uncensored2026-11-04$0.80 / $1.60 za 1 mln tokenów · 134 tok/s
- OrcaNOWOŚĆOrcaCyber: Kimi K3.1 Pro Abliterated / Uncensored2026-11-04$2.00 / $5.00 za 1 mln tokenów · 88 tok/s
- OrcaOrcaCyber: MiniMax M3.1 Flash Abliterated / Uncensored2026-10-29$0.80 / $1.60 za 1 mln tokenów · 121 tok/s
- OrcaOrcaCyber: GLM 5.3 Flash Abliterated / Uncensored2026-10-27$0.80 / $1.60 za 1 mln tokenów · 69 tok/s
- OrcaOrcaCyber: Qwen3.8 Flash Next Abliterated / Uncensored2026-10-26$0.80 / $1.60 za 1 mln tokenów · 91 tok/s
- OrcaOrcaCyber: MiMo V2.6 Flash Abliterated / Uncensored2026-10-26$0.80 / $1.60 za 1 mln tokenów · 44 tok/s
- MoonshotMoonshotAI: Kimi K3.1 Pro2026-10-2447Inteligencja
- OrcaOrcaCyber: DeepSeek V4.1 Flash Abliterated / Uncensored2026-10-23$0.80 / $1.60 za 1 mln tokenów · 194 tok/s
- minimaxMiniMax: M3.1 Flash2026-10-1929Inteligencja
- OrcaOrca: OrcaCyber Ultra 1.02026-10-17$5.00 / $10.00 za 1 mln tokenów · 122 tok/s
- deepseekDeepSeek: DeepSeek V4.1 Flash 10172026-10-1733Inteligencja
- DeepSeekDeepSeek: DeepSeek V4.1 Flash2026-10-1740Inteligencja
- OrcaOrca: OrcaCyber Zero 1.52026-10-10$3.00 / $7.50 za 1 mln tokenów · 140 tok/s
- openaiOpenAI: GPT-6.1 Sol2026-09-2955Inteligencja
- anthropicAnthropic: Claude Sonnet 5.52026-09-2855Inteligencja
- typesafeTypeSafe: Jev 1.132026-09-24$0.04 / $0.00 za 1 mln tokenów · 189 tok/s
Dnia 6 grudnia 2025 r. badacz bezpieczeństwa Ari Marzouk, publikujący jako MaccariTA, opublikował IDEsaster, opracowanie sześciomiesięcznego śledztwa, które wykryło ponad 30 podatności w edytorach kodu i asystentach programowania opartych na AI, i doszło do wniosku, że 100% testowanych przez niego IDE i asystentów AI można było za pomocą zatrutego pliku lub wrogiego serwera Model Context Protocol umożliwiającego kradzież danych lub zdalne wykonanie kodu. Dwadzieścia cztery z tych błędów mają przypisane identyfikatory CVE, a biuletyn bezpieczeństwa AWS opublikowany dwa miesiące wcześniej zalicza go do grona badaczy stojących za poprawkami zabezpieczającymi przed wstrzykiwaniem promptów w Amazon Q Developer i Kiro. Lista dotkniętych produktów obejmuje większość rynku kodowania agentowego: GitHub Copilot, Cursor, Windsurf, Kiro.dev, Zed.dev, Roo Code, JetBrains Junie, Cline, Gemini CLI i Claude Code. Nikt, w tym sam badacz, nie zgłosił wykorzystania tego łańcucha przeciwko rzeczywistemu celowi. To jeden z rekordów w archiwum incydentów AI, w którym każdy wpis ma własne źródła, poziom istotności, stopień pewności i oznaczenie sporności.
Jak faktycznie wyglądał łańcuch ataków
Argument Marzouka, przedstawiony w raporcie i w wywiadzie dla The Hacker News, nie polega na tym, że którykolwiek pojedynczy asystent miał błąd. Chodzi o to, że narzędzia AI do kodowania zbudowano na oprogramowaniu, które przez dwadzieścia lat zakładało, że jedynym podmiotem, który je obsługuje, jest człowiek, oraz że żaden dostawca nie uwzględnił podstawowego edytora w swoim modelu zagrożeń.
Wcześniejsze ujawnienia w tym samym obszarze ograniczały się za każdym razem do pojedynczej aplikacji: narzędzia z podatnością path traversal, pliku konfiguracyjnego agenta pozostawionego z prawem zapisu, konfiguracji MCP, którą agent mógł edytować. IDEsaster dodaje trzeci krok do łańcucha. Najpierw wstrzyknięcie promptu przejmuje kontekst agenta. Następnie własne narzędzia agenta — często działające dokładnie tak, jak zaprojektowano, z domyślnie automatycznie zatwierdzanymi zapisami plików w obszarze roboczym — wykonują zwykłe działania. Potem od dawna obecna funkcja bazowego IDE, uruchamiana przez dowolny plik, który agent właśnie zapisał, ujawnia dane lub wykonuje kod. Ponieważ ostatni krok należy do współdzielonego edytora stanowiącego podstawę, każdy asystent zbudowany na tym edytorze dziedziczy go.
Samo wstrzyknięcie jest najtańszym elementem. Model zagrożeń Marzouka wymienia pliki reguł, serwery MCP, które są skompromitowane, zostały poddane „rug pull” lub jedynie przekazują treści kontrolowane przez atakującego, deep linki, wklejone adresy URL, nazwy plików oraz tekst ukryty w README. The Hacker News podsumował tę samą listę. „Wszystkie IDE z funkcjami AI (oraz integrujące się z nimi asystenci kodowania) w praktyce ignorują podstawowe oprogramowanie (IDE) w swoim modelu zagrożeń” — powiedział Marzouk redakcji. „Uznają swoje funkcje za z natury bezpieczne, ponieważ istnieją od lat. Jednak gdy dodasz agentów AI, którzy mogą działać autonomicznie, te same funkcje mogą zostać przekształcone w prymitywy eksfiltracji danych i RCE”.
Trzy sposoby, w jakie zakończyło się to kradzieżą danych lub wykonaniem kodu
Zdalne schematy JSON. Plik JSON może wskazywać zewnętrzny schemat w polu $schema, a edytor pobiera ten URL, aby zweryfikować względem niego. Utwórz plik JSON, którego URL schematu zawiera dane w ciągu zapytania, a edytor sam wykonuje żądanie — GET do serwera atakującego z dołączoną skradzioną zawartością. Marzouk informuje, że Visual Studio Code, JetBrains IDEs i Zed domyślnie obsługują tę funkcję oraz że żądanie jest wysyłane nawet przy wyświetlonym podglądzie diff, co może ominąć etap zatwierdzania przez człowieka, na którym polegają niektóre narzędzia.
Ustawienia IDE wskazujące plik wykonywalny.Każde repozytorium Git zawiera przykładowe hooki w .git/hooks/, a są one zapisywalne. Agent, który edytuje jeden z tych plików, może następnie dopisać do .vscode/settings.json wiersz wskazujący php.validate.executablePath na niego i utworzyć dowolny plik PHP. Edytor uruchamia skonfigurowany „binarny plik PHP” w chwili, gdy zobaczy ten plik. Wariant JetBrains używa zamiast tego PATH_TO_GIT wewnątrz .idea/workspace.xml.
Obszary robocze z wieloma folderami głównymi.Visual Studio Code *.code-workspace może również dodać folder poza projektem jako folder główny obszaru roboczego, co niweczy monit o zatwierdzenie spoza obszaru roboczego. Następnie osoba atakująca edytuje plik wykonywalny, który teraz znajduje się w obszarze roboczym, ustawia php.validate.executablePath na ten plik i uruchamia go. Marzouk nazywa ten trzeci przypadek tym, który pokazuje rzeczywiste ryzyko: zablokuj jeden plik ustawień, a kolejna funkcja oferuje ten sam prymityw.
Marzouk nie ujawnił dokładnych promptów wykorzystania w żadnym z trzech przypadków, pisząc, że niektórzy dostawcy przyznali się do problemów, ale ich nie naprawili mimo ponad 90 dni odpowiedzialnego ujawnienia. Raport podaje zamiast tego dotknięte produkty i numery CVE, co wystarcza do zweryfikowania twierdzeń wobec publicznych rejestrów. Identyfikatory, oceny ważności i wersje z poprawkami są ze sobą spójne: wyciek schematu JSON w Cursor to CVE-2025-49150 o ocenie 5.9, naprawiony w 0.51.0; ścieżka jego pliku ustawień to CVE-2025-54130 o ocenie 7.5, naprawiona w 1.3.9; odpowiedniki w Roo Code to CVE-2025-53097 o ocenie 5.9 i CVE-2025-53536 o ocenie 8.1. Panel agenta Zed to CVE-2025-55012, oceniony na 8.5 w CVSS v4.0 i naprawiony w 0.197.3. Dwa wpisy Microsoft Copilot, CVE-2025-53773 i CVE-2025-64660, mają oceny 7.8 i 8.0, a MSRC odnotowuje oba jako Important, nieujawnione publicznie i niewykorzystane.

Kogo to dotyczyło i jak odpowiedzieli dostawcy
Populacja narażona to każdy, kto uruchamia asystenta agentowego w Visual Studio Code, IDE JetBrains lub Zed, które łącznie obejmują większość komercyjnych i open-source’owych agentów kodujących będących w użyciu. Marzouk opisuje te produkty jako „10+ wiodących na rynku produktów wpływających na miliony użytkowników”; liczba ta jest jego sposobem scharakteryzowania zasięgu, a nie zmierzonym licznikiem instalacji, i żadne źródło takiego nie publikuje. Tom's Hardware, relacjonując badanie 7 grudnia 2025 r., powtarza ustalenie dotyczące 100% i dziesięć wymienionych produktów.
Według raportu odpowiedzi dostawców były nierówne, a luki w tych odpowiedziach mają większe znaczenie niż same poprawki. Problemy ze schematem zdalnym w GitHub Copilot i Kiro zostały naprawione bez przypisania CVE, podobnie jak ścieżka pliku ustawień Kiro; przypadki ustawień i wielu katalogów głównych Copilota otrzymały identyfikatory. JetBrains wydał kompilacje Junie z poprawką. Cursor, Roo Code, Zed i Microsoft wydały numerowane CVE z poprawionymi wersjami, które obrońca może sprawdzić. Claude Code, według raportu, przyznał istnienie problemu i zdecydował się rozwiązać go ostrzeżeniem bezpieczeństwa w dokumentacji, a nie zmianą kodu — dokumentacja bezpieczeństwa Claude Code zawiera teraz sekcję dotyczącą zaufania, monity o granicach obszaru roboczego i wskazówki dotyczące zatwierdzania MCP, choć nie wymienia IDEsaster.
Jedynym biuletynem poza systemem CVE jest AWS-2025-019, opublikowany przez Amazon 7 października 2025 r., który obejmuje Amazon Q Developer i Kiro i przypisuje zasługi Embrace the Red, HiddenLayer i MaccariTA. Odnotowuje poprawki w miarę ich wdrażania: Language Server 1.22.0 z 17 lipca 2025 r. wymagający potwierdzenia przez człowieka dla find, grep i echo; 1.24.0 z 29 lipca dla ping i dig; oraz Kiro 0.1.42 z 1 sierpnia wymagający potwierdzenia w trybie Supervised. Ten biuletyn jest datowany dwa miesiące przed publikacją IDEsaster, co jest najwyraźniejszym dowodem, że nad podstawowymi problemami pracowano z dostawcami po kolei, zanim powstał jednoczący je artykuł.

Co jest ustalone, a co nie
Archiwum przyznaje temu wpisowi poziom pewności A, nie jest on kwestionowany, nie odnotowano żadnych rzeczywistych szkód, a publiczna dokumentacja to potwierdza. Identyfikatory CVE, ich oceny i wersje z poprawkami można zweryfikować we własnej bazie organu numerującego oraz w serwisie doradczym Microsoftu i zgadzają się one z raportem. Tom's Hardware omówił to badanie niezależnie od The Hacker News. ReversingLabs opublikował własną analizę 25 marca 2026 r., traktując IDEsaster jako kategorię ryzyka w łańcuchu dostaw, a nie pojedynczy incydent. Biuletyn AWS niezależnie potwierdza wątek Kiro i Amazon Q oraz wymienia Marzouka wśród badaczy, którzy dokonali ujawnienia.
Ustalono, oficjalnie:
• Mechanizm, w trzech udokumentowanych wariantach, z wymienionymi konkretnymi funkcjami IDE: zdalne pobieranie schematów JSON, ścieżki plików wykonywalnych w plikach ustawień oraz katalogi główne obszarów roboczych z wieloma folderami.
• Identyfikatory. Dwadzieścia cztery CVE, z których dziesięć przedstawiono w powyższej tabeli wraz z ocenami i wersjami poprawek pobranymi z ich opublikowanych rekordów, oraz AWS-2025-019 jako odrębny biuletyn.
• Poprawki. Każdy CVE wskazuje wersję, a dostawcy wydali je między czerwcem a listopadem 2025 r.
• Że nie zgłoszono żadnej eksploatacji. W marcowym tekście ReversingLabs z 2026 r. zacytowano Rogera Grimesa z KnowBe4, który powiedział, że „nie był świadomy ani jednego rzeczywistego ataku obejmującego jednocześnie AI i IDE” — trzy miesiące po publikacji i zgodnie z flagą braku rzeczywistych szkód w archiwum.
Nie ustalono lub ujęto mniej precyzyjnie, niż to brzmi:
• „Miliony użytkowników”. To szacunek zasięgu dokonany przez badacza i jest wiarygodny ze względu na zaangażowane produkty, ale żaden dostawca ani organ regulacyjny nie opublikował liczby dotkniętych instalacji. Średnia waga w archiwum to klasyfikacja ustalenia, a nie miara zasięgu rażenia, i plasuje się poniżej ocen 7,5–8,5, jakie mają niektóre z poszczególnych CVE.
• Czy każdy dostawca zakończył. Marzouk napisał w chwili publikacji, że niektóre z nich przyznały istnienie problemów, ale nie naprawiły ich po ponad 90 dniach. Nie wymienił ich w opublikowanym raporcie, więc tego twierdzenia nie można zweryfikować dostawca po dostawcy na podstawie publicznych dokumentów.
• Przypisanie autorstwa pracy. Raport nie podaje pracodawcy Marzouka. ReversingLabs w tekście z marca 2026 r. opisuje go jako starszego badacza bezpieczeństwa w Microsoft; nic w dokumentach źródłowych przejrzanych na potrzeby tego artykułu nie potwierdza ani nie zaprzecza tej informacji, i nie zmienia to ustaleń technicznych.
• Czy 24 to pełna liczba. W raporcie mowa o „ponad 30” lukach i 24 CVE, co pozostawia kilka znalezisk bez identyfikatora — ta sama luka, przez którą naprawiony błąd pozostaje nieoznaczony w kanale informacji o lukach.

Co się potem zmieniło?
Najbardziej konkretnym następstwem jest druga runda badań. 11 maja 2026 r. Marzouk opublikował IDEsaster 2.0, argumentując, że środki zaradcze wdrożone w odpowiedzi przez dostawców — umieszczanie na liście blokowanych .vscode/settings.json, *.code-workspace oraz .idea/workspace.xml tak, aby agent musiał zapytać przed ich zapisaniem — są strukturalnie niewystarczające. Kontynuacja przenosi ten mechanizm o warstwę wyżej, do legalnych serwerów językowych: pusty Gemfile.lock plus spreparowany ruby_lsp/**/addon.rb jest ładowany i aktywowany przez Ruby Language Server firmy Shopify, który według raportu ma ponad 30 milionów pobrań, a Directory.Build.props jest ewaluowany przez serwer językowy C#, notowany na ponad 50 milionów. Oba zostały potwierdzone jako ścieżki wykonania kodu. W tym wpisie szacuje, że po pierwszej publikacji załatano blisko 30 podatności u 12 dostawców, obok piaskownic i kontroli ruchu wychodzącego. Te liczby to własne wyliczenia badacza, a nie audytowany wynik.
Zalecane przez niego środki zaradcze nie zmieniły się co do istoty. Dla osób korzystających z tych narzędzi: pracujcie wyłącznie w zaufanych projektach, traktujcie pliki reguł, pliki README, a nawet nazwy plików jako wektory wstrzyknięć, łączcie się tylko z serwerami MCP, które monitorujecie pod kątem zmian, sprawdzajcie wklejane źródła pod kątem ukrytych instrukcji i wszędzie tam, gdzie to istnieje, ponownie włączajcie tryb human-in-the-loop. Dla osób je tworzących: ograniczcie zakres każdego narzędzia do jak najwęższego zestawu zasobów, wymagajcie zatwierdzania zapisów do plików dotfiles i konfiguracji, uruchamiajcie polecenia w piaskownicy, stosujcie listę dozwolonych połączeń wychodzących na poziomie edytora i zakładajcie, że agent został już przejęty.
Trwały wniosek jest węższy niż liczba z nagłówka. Każdy z tych błędów był funkcją działającą zgodnie ze specyfikacją, w oprogramowaniu, które nie miało powodu zakładać, że wywoła je proces autonomiczny. Dlatego poprawki są rozproszone po tuzinie dostawców i dwóch rundach badań, zamiast zebrane w jednej łatce — i dlatego zapis został zakwalifikowany jako wynik badań, a nie incydent.
