Claude Opus 5.5 zbudował RTS-a, w którego grasz dźwiękiem: wewnątrz modemu audio Battle Drones

Dwa telefony na stole, żadnego Wi-Fi, żadnego Bluetooth, nigdzie żadnego serwera. Jeden jest gospodarzem meczu strategii czasu rzeczywistego, drugi dołącza, a jedyną rzeczą, jaka między nimi przechodzi, jest szum — fala nośna o częstotliwości około 10 kHz w jedną stronę i 17 kHz w drugą, przenosząca rozkazy gracza z szybkością około 1880 bitów na sekundę. To najnowsza funkcja w Claude Opus 5.5najambitniejszym jak dotąd publicznym artefakcie Battle Drones, przeglądarkowa gra RTS w stylu Command & Conquer, którą Simon Willison opublikował 20 października 2026 r., po dwunastu głównych iteracjach i 321 commitach, w większości autorstwa agentów kodujących. A​nthropic wydało Claude Opus 5.5 22 września 2026 r. w cenie 4 USD za milion tokenów wejściowych i 20 USD za milion tokenów wyjściowych, więc sam model ma miesiąc; nowością w tym tygodniu jest to, co nim zbudowano, oraz otwarta specyfikacja, która temu towarzyszy. Publiczne artefakty takie jak ten zwykle pomijają, jak model zawodzi u podstaw, a odnotowane incydenty są skatalogowane w OrcaRouter AI Incident Archive gdzie każdy wpis zawiera własne źródła, poziom ważności, stopień pewności i oznaczenie sporu.

Obie części tego twierdzenia można zweryfikować. Gra działa pod adresem simonw.github.io/battledrones/, kod źródłowy jest na GitHubie na licencji Apache-2.0, a łącze akustyczne nie jest czarną skrzynką — repozytorium zawiera SOUND-DUEL.md, pełną specyfikację modemu z planami pasm, szybkościami kodowania, formatami pakietów i zmierzonymi wartościami stosunku sygnału do szumu. Poniżej przedstawiono, co faktycznie mówią ten dokument i wpis, oddzielone od tego, czego nie mówią.

Co wydano 20 października

Battle Drones to nie jest demo reel. Jak opisano w tekście, ma dziewięć budynków, siedem pojazdów naziemnych, sześć pojazdów powietrznych i trzy typy piechoty — wszystkie zbudowane jako modele 3D generowane w TypeScript, a nie wczytywane z pakietu zasobów. Występuje mgła wojny, z odrębnymi wymaganiami dotyczącymi broni przeciwlotniczej i broni do zwalczania celów naziemnych. Sześć map obejmuje pięć biomów, a do tego generator losowych map z ziarnem, który tworzy 108×108 punktowo symetryczne pole bitwy — zbudowany, jak podano we wpisie, w 45-minutowym sprincie, gdy autor zauważył, że zostało mu 25% tygodniowego limitu Claude i 45 minut do jego resetu.

Tryby obejmują potyczkę, fale przetrwania Last Stand, obserwowanie rozgrywki AI kontra AI, kampanię składającą się z ośmiu misji oraz coś naprawdę nietypowego: tryb agent kontra agent, w którym dwa modele językowe grają przeciwko sobie za pośrednictwem narzędzia udostępniającego wyłącznie niewizualny stan gry widoczny w mgle wojny. Zapisane powtórki tych meczów są dostarczane razem z repozytorium, wraz z przeglądarką debugowania, która pokazuje odpowiedzi bazowych modeli.

Liczby w README samego repozytorium nieco odbiegły od listy funkcji w poście — README mówi o szesnastu jednostkach i dziesięciu budynkach, podczas gdy post wylicza dziewięć budynków i szesnaście jednostek w kategoriach naziemnych, powietrznych i piechoty. Szesnaście się zgadza; liczba budynków już nie. To drobiazg, ale to właśnie tego rodzaju rozbieżność powstaje, gdy agent pisze README, a nikt tego nie audytuje, a autor mówi wprost, że „przejrzał prawie żadnego kodu”.

Łącze dźwiękowe w liczbach

To jest ta część, dla której warto zajrzeć do specyfikacji, ponieważ „multiplayer po audio” brzmi jak popisówka, dopóki nie zobaczysz budżetu inżynierskiego, w jaki musiał się wpisać. Dwa urządzenia dzielą jeden pokój i jeden kanał akustyczny, więc projekt opiera się na dupleksie z podziałem częstotliwości: oba telefony nadają w sposób ciągły, host w zakresie 9,525–12,5 kHz, a gość w 15,975–18,95 kHz, przy czym pasma rozmieszczono tak, aby druga harmoniczna hosta zaczynała się powyżej 19,05 kHz, a intermodulacja trzeciego rzędu z każdego pasma pozostawała poza pasmem drugiego.

• Modulacja — OFDM przy odstępie podnośnych 25 Hz, 40 ms użytecznego symbolu plus 10 ms prefiksu cyklicznego, czyli 50 ms na symbol i 20 symboli na sekundę

• Ładunek — 188 bitów na pakiet w planie wysokiego pasma, 186 w awaryjnym planie niskiego pasma, identyczny w obu trybach, więc przełączenie trybu nigdy nie zmienia tego, co się mieści

• Przepustowość — 1,880 bit/s w trybie high fast, 940 bit/s w trybie high robust, 930 i 465 w planie niskim; pakiety zajmują odpowiednio 100, 200, 200 i 400 ms

• Kontrola błędów — kod splotowy przy K=7, szybkości ½, wielomianach 133/171, miękkie dekodowanie Viterbiego, przeplot między symbolami i tonami, CRC-16 z wielomianem 0x1021 oraz twarde odrzucenie, jeśli ponad 10% ponownie zakodowanych bitów się nie zgadza

• Ramkowanie — jeden symbol synchronizacji plus 40 symboli danych na superramkę, czyli 41 symboli lub 2,05 sekundy, przenoszącą 20, 10, 10 lub 5 pakietów w zależności od planu i trybu

• Zmierzone łącze — SNR mocy 40–70 dB w każdym paśmie o szerokości 1 kHz od 1 do 21 kHz przy 10–30 cm, spadający do efektywnych 17–31 dB przy 10 cm i 9–19 dB przy 30 cm po uwzględnieniu echa, a odbicia docierają 8–15 ms później niż ścieżka bezpośrednia

Uczciwa część specyfikacji to to, czego odmawia obiecać. Nie ma ARQ: utracony pakiet nie jest retransmitowany, następny po prostu ponownie opisuje każdą niepotwierdzoną turę, a jeśli zaległości przekraczają jeden pakiet, są dzielone na maksymalnie cztery rotujące segmenty. Duże zaległości zamieniają się więc w zatrzymania typu lockstep, a nie w uszkodzenie danych. Tury są akceptowane jednokrotnie każda, według high-water mark, a pakiety gry są chronione przez CRC kluczowany oboma nonce'ami parowania, więc nagranie innego meczu nie przechodzi kontroli. Jak ujmuje to specyfikacja, zagłuszanie można przetrwać, ale nie można mu zapobiec: następuje zatrzymanie, nigdy nie dochodzi do cichej desynchronizacji.

Wskaźniki dostarczania z testów modelu pomieszczenia wynoszą 99% lub więcej przy 20 cm i 95% przy 40 cm w trybie robust oraz 98% przy 20 cm w trybie szybkim. To wyniki symulacji podane w specyfikacji, a nie badanie terenowe — a sam post mówi, że funkcja była bardzo nowa, gdy ją wydano: „Dopiero co to uruchomiłem, więc nie miałem jeszcze dużo czasu, by aktywnie to testować”.

Błąd, który jest ważniejszy niż modem

Ukryty w końcowych obserwacjach jest szczegół, który najpewniej przyda się każdemu, kto buduje stanowe oprogramowanie z agentem. Ponieważ powtórki i multiplayer w trybie lockstep wymagają, by symulacja była bitowo identyczna na każdym urządzeniu, Claude musiał przestać wywoływać Math.sin() i Math.cos() — Chrome i Safari zwracają nieznacznie różne wartości — i zastąpić je własnymi implementacjami. Dwie przeglądarki różniące się w ostatnich bitach funkcji transcendentalnej to wystarczająco dużo, by rozsynchronizować rozgrywkę kilka minut później.

To realne ograniczenie inżynierskie, znalezione przez model i naprawione przez model, które uogólnia się daleko poza gry. Każdy system zbudowany przez agenta z deterministycznym rdzeniem — scheduler, odtwarzanie księgi finansowej, środowisko symulacyjne, odtwarzalna kompilacja — natrafi na tę samą klasę problemów i natrafi na nią po cichu. Lekcja dla czytelnika nie brzmi: „Claude jest dobry w grach”. Polega ona na tym, że determinizm musi być jawnym wymaganiem w prompcie, ponieważ nic w domyślnej implementacji nie sprawia, że jest on prawdziwy.

Radio Probe i wzorzec promptowania, który warto zapożyczyć

Przed napisaniem modemu model zbudował stronę pomiarową. W poście opisano narzędzie „Radio Probe”, wciąż obecne w repozytorium jako radio-probe.html, którego zadaniem było odpowiedzieć na jedno pytanie: ile pasma mogą faktycznie uzyskać dwa urządzenia między sobą, w tym pomieszczeniu, na tej odległości? Pełna implementacja ruszyła dopiero po tym, jak sonda zwróciła liczby wystarczająco dobre, by ją uzasadnić. Ten sam plik dokumentuje dwie rzeczy, których sonda nie zmierzyła — iPhone’a nadającego z otwartym własnym mikrofonem oraz telefon odbierającego własną transmisję — a są to dokładnie te tryby awarii, które miałyby znaczenie w terenie.

Ten wzorzec warto kopiować niezależnie od tego, jakiego modelu używasz: poproś agenta, aby zbudował narzędzie pomiarowe, zanim zbuduje funkcję. Najpierw pomiar, potem budowa — tak unikasz tygodnia pracy opartego na założeniu, którego nikt nie sprawdził. Daje to też liczby, które sprawiają, że twierdzenie typu „audio multiplayer działa” jest weryfikowalne, a nie tylko efektowne.

Co to mówi o Claude Opus 5.5, a czego nie

Najmocniejsze twierdzenia w poście są konkretne. Willison pisze, że Claude Opus 5.5 jest „spektakularny w modelowaniu 3D za pomocą Three.js” — każdy budynek, pojazd i krajobraz w grze jest proceduralnie konstruowany w kodzie, a GPT-6 Astra ocenia w tej samej lidze. Zauważa również, że model pisze muzykę: w projekcie nie ma plików audio, a ścieżka dźwiękowa jest generowana w kodzie, różni się w zależności od mapy i nabiera intensywności, gdy walka się rozkręca.

Dwa kolejne wyniki są raportowane przez autora, a nie niezależnie odtworzone, i tak należy je odczytywać. „Fun update” był pojedynczym promptem — „Ta gra nie jest jeszcze wystarczająco zabawna. Zróbcie ją ZNACZNIE bardziej zabawną”. — uruchomionym w trybie dynamicznego przepływu pracy, który przez wiele godzin koordynuje wielu podagentów, podczas którego model przeprowadził ponad tysiąc symulowanych sesji testów rozgrywki. Zgłoszony wynik, z 1200 meczów AI kontra AI na normalnym poziomie trudności: odsetek gier wciąż nierozstrzygniętych po 25 minutach spadł z 14% do 0,9%, a odsetek zwycięstw strony, która miała ponad 800 złomu straty, wzrósł z 24% do 46%. To są pomiary autora dotyczące jego własnej gry, a nie benchmark modelu.

To, czego ten materiał nie pokazuje, jest równie ważne. Nie ma oceny zewnętrznej Claude Opus 5.5 w zakresie tworzenia gier, nie ma bezpośredniego porównania z innym modelem przy tym samym zadaniu ani rozliczenia tokenów lub dolarów dla tych uruchomień. Sam autor ujmuje to tak, że wie „prawie nic o tworzeniu gier”, „przejrzał prawie żaden kod” i nie uważa wyniku za poważny projekt indie. To nietypowo szczery zestaw zastrzeżeń i ogranicza to, jak dalece można uogólnić wynik: to jeden praktyk, jedna baza kodu, jeden miesiąc.

Ile kosztuje prowadzenie takiego projektu

Opublikowany przez Anthropic cennik dla Claude Opus 5.5 wynosi 4,00 USD za milion tokenów wejściowych, 20,00 USD za milion tokenów wyjściowych i 0,20 USD za milion odczytów z pamięci podręcznej. Projekt o takim kształcie jest niemal w całości ograniczony przez wyjście — model pisze TypeScript, a nie czyta dużego stałego korpusu — więc to pozycja 20 USD za wyjście rządzi rachunkiem, a wielogodzinne nocne uruchomienia przy wysokiej równoległości są tym, co zamienia „tanio za token” w realną liczbę. Dla Battle Drones nie opublikowano żadnej sumy, więc uczciwym stwierdzeniem jest, że pułap wyznacza to, ile godzin agenta jesteś gotów kupić, a nie jakakolwiek liczba z wpisu.

To także argument przeciwko wiązaniu ścieżki produkcyjnej z jednym modelem na podstawie jednego imponującego artefaktu. Claude Opus 5.5 jest dostępny w OrcaRouter w cenie katalogowej Anthropic z 0% marży, więc zmiana ceny od dostawcy obowiązuje u nas tego samego dnia, a automatyczne przełączanie awaryjneoznacza, że długie uruchomienie agenta nie kończy się fiaskiem tylko dlatego, że jeden z endpointów upstream ma gorszy dzień. Jeśli chcesz sprawdzić, czy taki nocny build da się odtworzyć na innym modelu, jedno API do ponad 200 modelijest najtańszym sposobem, by się przekonać — ten sam kształt żądania, inna nazwa modelu, żadnej drugiej umowy.

Co nie jest ustalone

• Popularność — podczas sprawdzania 21 października 2026 r., dzień po opublikowaniu wpisu, repozytorium miało 4 gwiazdki i 0 forków. To nie jest żadne zjawisko; to opublikowany projekt jednej osoby.

• Niezawodność łącza audio w warunkach rzeczywistych — podane w specyfikacji wartości procentowe skutecznego dostarczania pochodzą z testów na modelu pomieszczenia, a autor przyznaje, że nie miał zbyt wiele czasu na aktywne przetestowanie tej funkcji. Nie należy odczytywać 99% jako obietnicy dotyczącej waszego stołu kuchennego.

• Stan techniki — wpis cytuje Siner autorstwa Alona Horesha i ggwave autorstwa Georgiego Gerganova jako jedyne porównywalne prace, jakie udało się znaleźć, i nazywa wieloosobową rozgrywkę audio w statycznych grach HTML „pierwszą w RTS, o ile mi wiadomo”. To wynik wyszukiwania autora, a nie przegląd literatury.

• Atrybucja kodu — Claude Opus 5.5 odpowiadał za większość późniejszych iteracji, ale pierwsza wersja została zbudowana z Claude Fable 5 już w lipcu, a sam README stwierdza, że resztę dokumentu napisał Claude. Traktuj repozytorium jako artefakt o mieszanym pochodzeniu.

• Wynik benchmarku — nie ma żadnego. Nic tutaj nie porównuje Claude Opus 5.5 z innym modelem w zadaniu z punktacją.

Najważniejszy wniosek jest węższy i bardziej użyteczny niż „AI zbudowało grę”. Przeglądarkowa RTS bez backendu, deterministyczna symulacja i działający modem akustyczny to dowód, że trudna część oprogramowania tworzonego przez agentów przesunęła się z generowania kodu na tak precyzyjne określanie ograniczeń — determinizmu, pomiarów, zachowania w przypadku błędów — by wygenerowany kod dało się sprawdzić. Dokument SOUND-DUEL.md jest dowodem: istnieje, ponieważ ktoś kazał modelowi zapisać, co łącze może, a czego nie może robić, zanim je wdrożono. Jeśli chcesz sprawdzić, czy ta dyscyplina przekłada się na Twoje własne obciążenie pracą, uruchom ten sam prompt na drugim modelu i porównaj specyfikacje, a nie zrzuty ekranu.